ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စစ္အစိုးရကုိ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကား

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စစ္အစိုးရကုိ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကား
NEJ / ၁၀ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အေမရိကန္ သံတမန္မ်ားနွင့္ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုမႈ သည္ အက်ဳိးရိွႏိုင္ေၾကာင္း၊ ၎တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးခဲ့သည့္ စစ္အစုိးရကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုက္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အယူခံအမႈအတြက္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးေနသည့္ ၎၏အက်ဳိးေဆာင္ ေရွ႕ေန (၄) ဦးႏွင့္ ယမန္ေန႔၌ ေတြ႔ဆုံရာတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခဲ့သည့္ ေရွ႕ေနဦးဉာဏ္၀င္းက “က်ေနာ္တို႔ အဓိကကေတာ့ တရား႐ုံးခ်ဳပ္ကိုတင္ဖို႔ ေနာက္ဆုံးေဆြးေႏြးအတည္ျပဳတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မစၥတာ ကာ့တ္ကမ္ဘဲလ္တို႔ လာတဲ့ကိစၥေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ မစၥတာ ကမ္ဘဲလ္တို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးတဲ့အခ်က္ေတြကိုေတာ့ သူလုံး၀မေျပာဘူး။ ေဆြးေႏြးရတဲ့အေျခအေနကို ေျပာပါတယ္။ ေဆြးေႏြးရတာေကာင္းတယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္ ႏွစ္ဦးစလုံးကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံအေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေစတနာလည္းထားတယ္။ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ အက်ဳိးရိွႏိုင္တယ္၊ အလုပ္လုပ္လို႔ ေကာင္းတယ္၊ ေစတနာထားတဲ့လူေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ သူေျပာတယ္။ ဒီလိုေဆြးေႏြးရေအာင္ ေတြ႔ဆုံလို႔ရေအာင္ ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ ဒီအစိုးရကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ (၁၈) လ ထပ္မံခ်ထားခံရသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ (၂) ရက္ၾကာ လာေရာက္ခဲ့သည့္ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ အေရွ႕အာရွႏွင့္ပစိဖိတ္ေရးရာ လက္ေထာက္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး မစၥတာ ကာ့တ္ကမ္ဘဲလ္၊ ဒု-လက္ေထာက္ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး စေကာ့မာရွယ္တုိ႔နွင့္ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏို၀င္ဘာ (၄) ရက္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းယားလိတ္ဟုိတယ္၌ (၂) နာရီၾကာခန္႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ ရရိွခဲ့သည္။

ထိုေန႔တြင္ပင္ မစၥတာကမ္ဘဲလ္ ဦးေဆာင္သည့္ သံတမန္အဖြဲ႔သည္ ျမန္မာစစ္အစုိးရ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသိန္းစိန္၊ အန္အယ္လ္ဒီဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ ေကာ္မတီ၀င္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ႏွင့္လည္း ေတြ႔ဆုံခဲ့သည္။

“အန္အယ္လ္ဒီ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႔နဲ႔ေတြ႔တာမွာလည္း ဘာေတြေဆြးေႏြးလည္းဆိုတာကို ေမးလို႔ က်ေနာ္က ေဆြးေႏြးခ်က္ေလးေတြ ျပန္ေျပာျပတယ္။ သူနားေထာင္ပါတယ္၊ ဘာမွမေျပာပါဘူး” ဟု ဦးဉာဏ္၀င္းက ေျပာသည္။

အေမရိကန္အစိုးရက ျမန္မာစစ္အစုိးရႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ဆက္ဆံေျပာဆိုမႈမ်ား ျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္သကဲ့သို႔ တဖက္၌လည္း ပိတ္ဆို႔တားျမစ္မႈကို ဆက္လက္ထားရိွမည္ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ထားရိွမည့္ ေပၚလစီသစ္တရပ္ကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့ၿပီးေနာက္ အေမရိကန္သံတမန္အဖြဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ရိွၿပီး ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးမႈမ်ား စတင္ျဖစ္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။

ယင္းသုိ႔ မစၥတာကမ္ဘဲလ္ ဦးေဆာင္သည့္ သံတမန္အဖြဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ယခုလ (၃) ရက္ႏွင့္ (၄) ရက္ေန႔တုိ႔တြင္ လာေရာက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာစစ္အစုိးရႏွင့္ေရာ အတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ပါ ေတြ႔ဆုံၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ယခုလ (၁၅) ရက္တြင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ၌ က်င္းပမည့္ အာရွ-ပစိဖိတ္ေဒသ စီးပြားေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈအဖြဲ႔ (ေအပက္) ညီလာခံတက္ေရာက္မည့္ အေမရိကန္သမၼတ အိုဘားမားက အာဆီယံေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံရာတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို လႊတ္ေပးရန္ ေတာင္းခံမည္ဟု ေျပာဆိုေၾကာင္း ထိပ္တန္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရိွတဦးကို ကိုးကားၿပီး ယေန႔ထုတ္ The Straits Times သတင္းတြင္ပါရိွသည္။

သမၼတအိုဘားမားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို လႊတ္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုလိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။

အေမရိကန္သမၼတ အုိဘားမားအေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသိန္းစိန္အပါအ၀င္ အာဆီယံ ႏုိင္ငံတုိ႔မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သတင္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပသည္။

ဖိလစ္ပိုင္ႏုိင္ငံတြင္ျပဳလုပ္သည့္ အေမရိကန္ႏွင့္အာဆီယံအဖြဲ႔၀င္ႏိုင္ငံမ်ား ေဆြးေႏြးပြဲ တက္ေရာက္ခဲ့သည့္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာန ၫႊန္ၾကားေရးမႉးခ်ဳပ္ ဦးမင္းလြင္ကလည္း ေအပက္ညီလာခံသို႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းစိန္ တက္ေရာက္မည္ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ထို႔အျပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို စစ္အစိုးရက လႊတ္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနျဖင့္ ေနာက္ႏွစ္က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ႏိုင္ေၾကာင္း ဦးမင္းလြင္က ေအပီသတင္းဌာနသို႔ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

၎က “သူ႔ကို မၾကာခင္လႊတ္ေပးဖုိ႔ အစီအစဥ္ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေနနဲ႔ သူ႔ပါတီကို စုစည္းႏိုင္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ထိုသုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား လႊတ္ေပးရန္ရိွေၾကာင္း သတင္းမ်ားထြက္ေပၚခဲ့မႈအေပၚ အန္အယ္လ္ဒီ၏ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည့္ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးဉာဏ္၀င္းက “အဲဒီလို အရိပ္လကၡဏာလည္း က်ေနာ္တို႔မေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီသတင္းဟာ မွန္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆုေတာင္းေနရတာေပါ့” ဟု ေျပာၾကားသည္။

၎က ဆက္လက္ၿပီး “တကယ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို လႊတ္ေပးခဲ့မယ္ဆိုရင္ အန္အယ္လ္ဒီပါတီအေနနဲ႔ မိမိလုပ္ရမယ့္ ႏိုင္ငံေရးတာ၀န္ေတြကို အျပည့္အ၀ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အခုဟာက လူေတြလည္း ထိန္းသိမ္းတယ္။ ႐ုံးေတြလည္း ပိတ္ထားေတာ့ အန္အယ္လ္ဒီဟာ မိမိေဆာင္ရြက္ရမယ့္လုပ္ငန္း ႏိုင္ငံေရးတာ၀န္ကို အေက်အလည္ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေန ရိွတယ္ေလ” ဟု ေျပာသည္။

ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ေဖာက္ဖ်က္မႈျဖင့္ ျပစ္ဒဏ္မ်ားခ်မွတ္ခဲ့မႈအေပၚ ဗဟိုတရား႐ုံးခ်ဳပ္တြင္ အယူခံတင္ရန္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ မူၾကမ္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အတည္ျပဳၿပီးသျဖင့္ တပတ္အတြင္း ႐ုံးတင္ရန္ရိွသည္ဟု ဦးဉာဏ္၀င္းက ေျပာသည္။

အားက် အတုယူစရာေကာင္းလိုက္ပါဘိ။ ဂုဏ္ယူပါတယ္ "ေတာသူေလး"ေရ....

http://www.nationalpost.com/news/world/story.html?id=2156728

'Jungle girl' gives voice to oppressed

Zoya Phan is the face of the Karen people

Peter Goodspeed, National Post Published: Thursday, October 29, 2009

Zoya Phan may be destined to become as famous as Burma's detained opposition leader, Aung San Suu Kyi.

The tiny, soft-spoken refugee is rapidly becoming the best known spokeswoman for the Karen people, Burma's second-largest ethnic group.

The author of a best-selling autobiography, Little Daughter, she has been a guest speaker at British political conventions and is a regular panelist on news shows, where she calls for international pressure to topple a military dictatorship that has ruled Burma since 1962.

Journalists and book reviewers describe Ms. Phan, 28, as "an icon of a suffering land" and "the voice of an enslaved nation."

This week she is touring Canada as the guest of Montrealbased Rights & Democracy.

Like Ms. Suu Kyi, the daughter of Burmese independence hero Aung San, Ms. Phan is the daughter of freedom fighters. Her father, Padoh Mahn Sha Lah Phan, was secretary general of the Karen National Union, before he was assassinated last year at his home in a refugee camp inside Thailand.

"He was my hero, my leader," she says.

"He was humble, a man of principle, committed to human rights and democracy. He was killed because they feared him and what he stood for."

Her mother, a gentle woman who constantly "adopted" needy children, was a former guerrilla who told her children she once killed and skinned a python to feed her platoon.

For most of her childhood Ms. Phan lived an idyllic life in bamboo huts by the banks of the Moei River.

"I was a jungle girl," she says.

Life was simple but harsh. The closest medical clinic was kilometres away and she foraged for food in the forest with her brothers and sister to supplement a diet of rice and fish paste.

But danger lurked in the shadows.

In her book Ms. Phan describes the day she discovered the bloated corpse of a slave labourer floating in the river. A Karen tribesman, forced to act as a porter for the Burmese Army, had been beaten till his back was shredded and thrown into the water.

When she was 14, the war that had raged between the Burmese Army and Karen nationalist guerrillas since 1947 finally caught up to her. Soldiers attacked her village, torched its houses and destroyed crops.

She ran for her life as mortar shells crashed nearby, then spent two years hiding in the jungle with thousands of other displaced people.

Ultimately, they ended up in a refugee camp inside Thailand.

"The camps are like prisons," she says. The Karen are not allowed to leave, to work or to farm. There is little education and food is rationed.

Ms. Phan won a scholarship from a foreign aid agency and went to university in Bangkok and later to the University of East Anglia in Britain.

"I am very lucky," she says. "Many of my friends in Burma and in neighbouring countries have had to work as prostitutes in the sex industries."

After her mother died, and she and her father escaped two separate assassination attempts, she fled to Britain, where she claimed political asylum.

"It was a big shock," she says. "A girl from the jungle stepped into the big city. It was a cultural shock, a language problem, a technology shock. I didn't even know how to use a kettle."

The change had benefits. Ms Phan learned more about Burma.

"Under the military dictatorship the practice was to divide and rule," she says. "The state owns and operates all the news media, and the people of Burma know very little of what is going on in their own country."

"It sounds strange, but I knew almost nothing about Aung San Suu Kyi," she says. "I had heard about her and seen her picture but I didn't know who she really was."

Now, Ms Suu Kyi is her hero. "She's a role model not just for women, but for the people of Burma," she says. "The strongest army in southeast Asia is afraid of her because she represents freedom; freedom of fear; freedom from ethnic cleansing; freedom from rape as a weapon of war ..."

While attending a Free Burma demonstration outside the Burmese embassy three years ago in London, Ms. Phan, dressed in traditional Karen costume, was plucked from the audience to give a speech.

Her eloquence endeared her to the news media and she became an overnight sensation.

She met Gordon Brown, the British Prime Minister, and addressed the British Conservative party's annual conference in 2006 and 2007.

In the absence of Ms. Suu Kyi, who has been under house arrest for 14 years, she has become the voice of Burma's opposition movement.

But she says, "I just see myself as a refugee and I just want to go home. I want to see peace in my homeland."

pgoodspeed@nationalpost.com

Read more: http://www.nationalpost.com/news/world/story.html?id=2156728#ixzz0VNWmaROt

-------------

EBSCOhost: The jungle girl fighting for justice
Section: Features

The jungle girl fighting for justice

Little Daughter by Zoya Phan Simon & Schuster £ 15.99. £14.40 inc p& p (0845 155 0713). .. . .

Anyone feeling a little cheesed off by life in these recessionary times should read Zoya Phan's memoir and thank their lucky stars.

Without a scrap of self-pity and with a fair dollop of humour, 28-year-old Phan describes a life mostly spent running for cover. Even now, in the relative safety of London, she lives in fear of a gunman stepping out of the shadows to assassinate her. Her crime? Daring to speak out about the censorship, torture, murder and starvation in her native Burma.

This makes Little Daughter sound like a grim, if worthy, read. In fact, it is a joyful one. The early part is like a fairy tale as she describes the enchanted forest life of the Karen people, the ethnic group to which she belongs. They are animists, which means they believe every river, stone and animal has a precious soul. Before cutting down a tree, for instance, it is only polite to ask its forgiveness. Children are given names such as Collective Love Flower and Mr Happy.

Zoya's childhood sounds idyllic. She runs to school in shorts and flip-flops, looks after the chickens and forages for fungi in the nearby forest. Only gradually does she realise the threat the whole community is living under. Gunfire can be heard in the distance, young men return to the village with missing limbs, and a corpse turns up in the river, bearing obvious signs of torture. Little by little, Zoya's father explains that the Burmese generals who run the country are committed to wiping out any traces of democratic dissent. Not only do they refuse to recognise the claims of the Karen people for autonomy, they are determined to eliminate them: ethnic cleansing on a massive scale.

With life in the forest no longer safe, Zoya's mother gathers up the family and heads for a refugee camp on the border with Thailand. The account of how the little group survived guerrilla attacks, landmines and bombing raids is harrowing: for every family that makes it, another falls prey to the advancing Burmese army. For the unlucky ones, there will be rape, torture and murder. For the others there will be life in a vast refugee settlement to which the UN is unable to send aid. Death by starvation and malaria is almost inevitable.

The real hero of Little Daughter is Zoya's adored father. Handsome, edu-cateand passionate, Padoh Mahn Sha is a leader in the Karen resistance. He is seldom with his family, instead flitting like a glamorous shadow in and out of their lives. The teenage Zoya longs to be like him as he gives Press conferences to the world's media on the civil rights abuses that blight Burma, and she vows that one day she will carry on the family tradition of speaking out against injustice.

Little Daughter is not the most stylishly written book. At times the writing can descend into cliche, and anyone with a detailed knowledge of Burma's history would probably want to paint a more complex picture of life inside Burma's democracy movement. But Zoya's story is never less than fascinating.

In early 2008 her father was assassinated by the Burmese government. By this time she had escaped to Britain and, after years in limbo as a stateless person, she is now able to work for Burma Campaign UK. She appears regularly on television to speak on human rights in Burma, or Myanmar as the regime calls it, and is regularly consulted by the likes of Gordon Brown. For a girl who once ran around the jungle in shorts with her friends Mr Happy and Collective Love Flower, it has been an extraordinary journey.

~~~~~~~~

By Kathryn Hughes

11 years old Student Reporter Damon Weaver interviews US President Obama

အေမ

အေမ

ဒီေန႔

ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ့ အေမမ်ားေန႔

အေမဆို သားသမီးတိုင္းက

တျမတ္တႏိုး ပန္းလက္ေဆာင္။

ဦးတင္ၾကတဲ့ေန႔

အျပစ္ေတြရွိလည္း

ေတာင္းပန္ခဲ့ၾက။

ဒီေန႔မွာ

အေမ

သားသမီးတိုင္း

ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾကတဲ့ေန႔

ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ၾကမယ့္ေန႔ေလ။

ဒီလို

ေန ့ျမတ္မွာ အေမနဲ႔အတူ

အေမ့ရင္ခြင္ထဲမွာ တိုးေ၀ွ႔ေနခ်င္မိ။

သမီးတို႔ေမာင္ႏွမေတြ

ကံအေၾကာင္းတရားအရ ျပစ္မွားခဲ့ရင္

၀န္ခ်ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္အေမ။

တုႏႈိင္းမရ ေမ့ေမတၱာ

အေမ့ေနရာေရာက္ေနတဲ့ အေမ့သမီး

ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္ျပီ အေမ။

ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထက္

ၾကီးျမတ္လွတဲ့

အေမ့ေက်းဇူးအတြက္

အေမမ်ားေန႔မွာ

အေ၀းတနယ္က

လက္ဆယ္ျဖာမိုး

ရွိခိုးလိုက္ပါတယ္ အေမ။

ေကဇီလင္း

၁၂ ၾသဂုတ္လ ၂၀၀၉။

အေရးေတာ္ပံု

အေရးေတာ္ပံု
ေမာင္လြမ္းဏီ


ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
ေသြးဆံုးတဲ့ မိန္းမသဘာ၀မဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
ေသြးနဲ႔ထံုးထားတဲ့ ပန္းတကံုးျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
ႏွလံုးေရာဂါသည္မဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
က်ဳံးေရျပင္ထက္က ၾကာပန္းေငြစင္ျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
ေတာျပံဳးတဲ့ ေတာင္မဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
လိႈင္းဖုံးလို႔ မက်ဳိ႕တဲ့ ေဗဒါျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြက မိုက္ခ႐ိုဖုန္းမဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
အဆံုးရွိတဲ့ လမ္းေျဖာင့္တခုျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
အသြားတံုးေနတဲ့ ဓားမဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
မဆံုး႐ႈံးတဲ့ သမိုင္းေႂကြးျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
တံုးေအာက္က ဖားမဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
အနာဂတ္ ဂံုးေက်ာ္တံတားျဖစ္တယ္။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
အင္းစိန္အက်ဥ္းခံု႐ံုးမဟုတ္ဘူး။
ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
ဖံုးဖိထားမရတဲ့ တရားတေဘာင္ျဖစ္တယ္။

ရွစ္ေလးလံုး တဲ့
မဆံုးတဲ့ ေပးဆပ္မႈျဖစ္တယ္
ငါတို႔အားလံုးရဲ႕ အေရးေတာ္ပံုု ျဖစ္ၿပီးရင္းျဖစ္။ ။

ေမာင္လြမ္းဏီ
၄-၈-၀၉

(ဆရာလြဏ္းေဆြဘေလာ့ဂ္မွ ကူးယူထားတာပါ။)

မိုက္ကယ္ဂ်ပ္ဆင္ရဲ့ ဆံပင္ကေန စိန္အတု လုပ္မလို့တဲ့။

Aung San Suu Kyi verdict delayed

အေမစု ေမြးေန႔

ဇြန္လ ၁၉ ရက္ ၂၀၀၉ ခုနွစ္မွာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ ၆၄ နွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ ျဖစ္သလို အေမစုရဲ့ အနစ္နာခံမွု စြန္႔လႊတ္မႈေတြကို စံနမူနာ ေလးစားဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးထုေတြက လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္က်င္းပလာတာ ၁၃ နွစ္တိုင္တိုင္ ရွိခဲ့ပါျပီ။ အဲဒီအခမ္းအနားကို မဲေဆာက္ျမိဳ႔မွာ ယေန့ မနက္ ၉ နာရီကေန ၁၁ နာရီအထိ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားမွာ အေမစုအတြက္ စပ္ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းမ်ား သီဆိုျခင္း၊ ကဗ်ာရြတ္ျခင္းတို႔အျပင္ သီးေလးသီးညီအကို နွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုဇီးသီးနဲ့ ကုိပန္းသီးတို့ကလည္း မိနစ္အနည္းငယ္ခန့္ ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾကပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ခ်က္ခ်င္းလႊတ္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆံုးပါေစ။
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ရမည္။

အေမစု အျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္ပါေစ။ အေမစု က်န္းမာပါေစ။ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ။

+++++

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႔ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ ဓါတ္ပံုမ်ား





+++++
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၆၄ နွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္၏ စာလံုး ၆၄ လံုး သ၀ဏ္လႊာ

(မိုးမခ ၀က္ဒ္ဆိုက္မွ)

သီသီ

ဘေလာ့ဂ္လာလည္သူ၊ စာဖတ္သူအားလံုး မဂၤလာပါ။ ဒီေအာက္ကစာေလးကေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ထုတ္တဲ့ ခ်ဳိးလင္းျပာ အမ်ဳိးသမီးစာေစာင္မွာ ေရးသားခဲ့တဲ့ ၀တၱဳတိုေလးကို ျပန္လည္ တင္ျပလိုက္တာပါ။ ပထမဦးဆံုးေရးတဲ့ စာစုေလးမို႔ လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိရင္လည္း ျဖည့္စြက္ဖတ္ရႈေပးၾကပါေနာ္။ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳခ်က္မ်ားလည္း ေပးႏိုင္ပါတယ္။

--------------

သီသီ

မဲေဆာက္ေစ်းထဲမွာ အသက္မျပည့္တဲ့ကေလးေတြ ေစ်းေရာင္းေနတာ အမ်ားအျပားပဲ ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔ဟာ ၁၀ ႏွစ္ေအာက္၊ ၁၀ ႏွစ္၀န္းက်င္နဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ သူတို႔မိဘနဲ႔အတူ ကူေရာင္းတာ၊ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ အငွားအလုပ္သမား။ သူတို႔ေတြဟာ ပန္းေရာင္း ဟင္းရြက္ေရာင္းတာမွွအစ ေစ်းဆိုင္အကူအဆံုးပါပဲ။ တခ်ဳိ႔က်ေတာ့လည္း ေစ်းလာ၀ယ္တဲ့လူေတြဆီမွာ လက္ကေလးေတြျဖန္႔ျပီး ပိုက္ဆံေတာင္းေနတဲ့ ကေလးမ်ဳိးေတြလည္း ရွိတယ္။ အစံုစံုပါပဲ။

ဒီလိုကေလးေတြ ေစ်းေရာင္းေနတာကို ျမင္ရေတြ႔ရတိုင္း က်မရင္ထဲမွာ မခ်မ္းေျမ့ေပမယ့္ က်မတို႔က တဦးတေယာက္တည္း ဒီအေျခအေနေတြ ေျပာင္းလဲျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီကေလးေတြထဲက တခ်ဳိ႔ဟာ သူတို႔မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တစိတ္တပိုင္း သို႔မဟုတ္ အဓိက အေရးပါေနတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီအထဲမွာ က်မနဲ႔သိကၽြမ္းခဲ့တဲ့ ကေလးမေလးတဦးရွိတယ္။ သူကေတာ့ ၁၄ ႏွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ရွိတဲ့ သီသီ။ ၾကက္ေၾကာ္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္က အလုပ္သမေလး။ ေစ်းေရာင္းလည္းေကာင္း အေျပာအဆိုလည္း သိမ္ေမြ႔တဲ့ သူနဲ႔က်မ မ်က္မွန္းတန္းမိခဲ့တယ္။ က်မမွာလည္း သီသီ့အရြယ္ ညီမေလးတေယာက္ရွိတယ္။ က်မညီမေလးကေတာ့ ေက်ာင္းေနခြင့္ရတယ္။ သီသီက က်မညီမေလးနဲ႔ အသက္သိပ္မကြာေတာ့ "ငါ့ညီမေလးသာဆိုရင္" ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ က်မရင္ထဲမွာ မခ်ိတင္ကဲ ခံစားမိပါတယ္။

သူနဲ႔စကားေျပာၾကည့္ခဲ့ေတာ့ သူက "သမီးက ေမာင္ႏွမထဲမွာ ေလးေယာက္ေျမာက္ပါ။ အေဖက သစ္ခုတ္တဲ့လုပ္ငန္းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ တခါသြားရင္ တလ၊ တလခဲြေလာက္ၾကာတယ္။ အေမကေတာ့ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြနဲ႔ အိမ္မွာပဲ။ သီသီ့အကိုကေတာ့ ေကာ့ကရိတ္မွာ အလုပ္လုပ္သြားရင္း ဆံုးသြားခဲ့တာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ။ အမအၾကီးကေတာ့ အိမ္ေထာင္နဲ႔။ သူ႔ကေလးနဲ႔။ အမအလတ္က မဲေဆာက္က စက္ရံုတခုမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။"

သီသီဟာ ဒီၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္ေလးမွာ အလုပ္မရခင္က တံတားမွာ ကုန္ထမ္းတဲ့အလုပ္ကိုလည္း သုံးႏွစ္ေလာက္ လုပ္ခ့ဲဘူးတယ္။ ေက်ာင္းဘယ္ႏွတန္းအထိ ေနဖူးလဲေမးေတာ့ "ပထမတန္းသာ တက္ဖူးတယ္။ အကိုဆံုးျပီးကတည္းက သီသီ့ အေဖရယ္ အေမရယ္ ေမာင္ႏွမေတြရယ္ ျမ၀တီကို တက္လာခဲ့တာ။" အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက သူကေလး ေက်ာင္းမေနခဲ့ရတာ။ သူတို႔မိသားစု ျမ၀တီျမိဳ႔ရ့ဲ ကြက္သစ္တခုမွာ ေျမေလးငွား ၾကမ္းခင္း ဖက္မိုးအိမ္ေလးေဆာက္ျပီး ေနခဲ့တာ။ သီသီရဲ့ မိသားစုက အေဖျပန္မလာခင္နဲ႔ လမကုန္ခင္ၾကားမွာ သီသီရဲ့ ၀င္ေငြေလးနဲ႔ စားေသာက္ရတယ္။

အခု ဒီမွာ သီသီက ေနစရိတ္ စားစရိတ္အျပီးကို တလကို ဘတ္တေထာင္ရတယ္။ သီသီမဲေဆာက္မွာ အလုပ္၀င္ကတည္းကဆိုရင္ သံုးလေလာက္ရွိျပီ။ သီသီအမိုးကေတာ့ ရိုးတယ္။ ဘာမွမလုပ္တတ္ဘူး။ ကေလးကလည္း မ်ားတယ္။ စုစုေပါင္းရွစ္ေယာက္ေမြးတာ။ အငယ္ေလး ၄ ေယာက္မွာ တေယာက္က ၆ ႏွစ္။ အျမြာကေလးေလးေတြက ၄ ႏွစ္စီ နဲ႔ အငယ္ဆံုးက ေျခာက္လပဲ ရွိေသးတယ္။ သီသီဟာ အဲဒီေမာင္ငယ္ေလးေတြအတြက္ အလုပ္လုပ္ျပီး မိသားစု စား၀တ္ေနေရးကို တဖက္တလမ္းက ကူေပးေနတာ။

သီသီက "သူေဌးက ေကာင္းတယ္လို႔လည္း မဟုတ္ဘူး။ အရမ္းၾကီးဆိုးတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ခလစာ ပံုမွန္ရေတာ့ သေဘာေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္အမရယ္ ဆိုင္ရွင္ရဲ့ ေယာက်္ားႀကီးက သေဘာဆိုးတယ္။ အၿမဲမူးေနတာ။ သူေဌးမလစ္ရင္ ဟုိပုတ္ဒီပုတ္လုပ္တတ္တယ္။ သီသီ ညအိပ္ရင္ေတာင္ မရဲဘူး။ သီသီကေတာ့ အမိုးတို႔နဲ႔အတူ ျပန္ေနျပီး မနက္လာ ညေနျပန္လို႔ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ အၿမဲစဥ္းစားတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲလိုလုပ္ရင္ သီသီရတဲ့ေငြက လမ္းစရိတ္နဲ႔တင္ ကုန္မွာေပါ့။ " လို႔ က်မကို ျပန္ေျပာျပတယ္။

တေန႔ သူ႔တို႔ဆီမွာ ၾကက္ေၾကာ္၀ယ္ေနတုန္း သီသီနဲ႔ စကားေျပာေနတဲ့ အသက္သံုးဆယ္၀န္းက်င္ အသားညိဳညိဳ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႔ေတာ့ သီသီက "ဒါ က်မတို႔ အိမ္နားက အေဒၚပါ။ ေဒၚျပံဳးတဲ့။ ဒီအေဒၚက မဲေဆာက္ကို မၾကာမၾကာ လာတယ္။ သမီးတို႔မိသားစုကိုလည္း အမ်ားႀကီး အကူအညီေပးတယ္" လို႔ ေျပာျပတယ္။

ေနာက္ တလေလာက္ၾကာေတာ့ က်မလည္း ျမင္ေနက် ဒီၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္ေလးမွာ သီသီ့ကို မေတြ႔ရဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ေနမ်ား မေကာင္းလို႔လား၊ အိမ္ေတြဘာေတြ ျပန္လို႔လား ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္ေျပာင္းသြားတာလားလို႕ က်မ ထင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြ ေစ်းသြားေတာ့လည္း သီသီေလးကို မေတြ႔ဘူး။ က်မလည္း သူအဲဒီဆိုင္မွာ မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ပဲ ထင္္လိုက္တယ္။

တေန႔ေတာ့ က်မေန႔လည္ခင္းခ်ိန္မွာ ၀ယ္စရာရွိတာနဲ႕႔ ေစ်းကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ေနကလည္း ပူလိုက္တာလြန္ေရာ။ က်မလည္း မထင္မွတ္ပဲ ေဒၚျပံဳးဆိုတဲ့ အမနဲ႔ဆံုမိတယ္။ မျပံဳးက သူနဲ႔အတူ ပါလာတဲ့ ေလးဆယ္၀န္းက်င္ အမ်ဳိးသမီးတဦးကို သီသီရဲ့ အမိုးလို႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ့ မ်က္ႏွာေတြက ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်ေနတာ သတိထားမိတယ္။

က်မက "သီသီေရာ ဆိုင္မွာအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူးလား"လို႔ ေမးေတာ့ မျပံဳးက "ညီမ မသိေသးဘူးလား။ သီသီ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကပဲ ဆံုးသြားျပီ" တဲ့။ မျပံဳးစကားကို ၾကားလိုက္ခ်င္းမွာ က်မရင္ထဲ စို႔သြားခဲ့တယ္။ အံ့လည္း အံ့ၾသသြားခဲ့တယ္။ သူဘာဆက္ေျပာလဲဆိုတာ မၾကားေတာ့ဘူး။ သူကလည္း ဆက္ရွင္းျပတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တေခါက္ ျပန္ေမးယူရတယ္။

မျပံဳးက "ေစ်းေရာင္းအျပီး ဆိုင္ရွင္မိန္းမနဲ႔အတူ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ျပန္ခ်ိန္မွာ ဆိုင္ကယ္တိုက္မိလို႔ ပြဲခ်င္းျပီး ေသသြားတာ။ သူတို႔ဆိုင္ကယ္ကို တျခားဆိုင္ကယ္က ၀င္တိုက္တာ။ တိုက္တဲ့ကေလးေတြက ငယ္တယ္။ ထိုင္းက အရာရွိတဦးဦးရဲ့ သားလို႔ေျပာတယ္။ အလုပ္ရွင္ကေတာ့ နံရိုးပဲ က်ဳိးသြားတယ္။ သီသီက ေဆးရံုေရာက္ျပီးကတည္းက အသက္မရွိေတာ့တာ။ အခုက တရားရံုးမွာ သူ႔ရဲ့အမႈကို ေလ်ာ္ေၾကးရေအာင္လို႔ လိုက္ေနတာ။ တိုက္တဲ့လူေတြကေတာ့ ေလ်ာ္ေၾကးေပးဖို႔ အလားအလာရွိတယ့္။ ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ရွင္ရဲ့အမ်ဳိးေတြက လိုက္ကန္႔ကြက္ေနလို႔ နည္းနည္းခက္ေနတယ္။ အမိုးကလည္း ရံုးကနားကိစၥေတြ သိပ္နားမလည္ဘူး။ အဲဒါ အမ လိုက္ကူညီေပးတာ။ သီသီဆိုတာ ကိုယ့္ညီမေလးလိုပဲ။ ခုလည္း ရံုးခ်ိန္းရွိလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္" ဆိုျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ထြက္သြားတယ္။

က်မလည္း မျပံဳးနဲ႔ အမိုးရဲ့ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း ေတြက်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေသာကရိပ္ေတြနဲ႔ ႏြမ္းႏြယ္ေနတာေပါ့။

က်မရင္ထဲ ေဖာ္မျပတတ္ေလာက္ေအာင္ စို႔နင့္ခံစားမိခဲ့တယ္။ ေဆြမ်ဳိးမေတာ္စပ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ညီမေလးနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ရင္း ကရုဏာသက္ေနမိတဲ့ က်မအဖို႔ သီသီနဲ႔ သိကၽြမ္းခဲ့ရတာ အိပ္မက္လိုပါပဲ။ သူမရွိေတာ့ရင္ သူ႔မိသားစုကို တဖက္တလမ္းက ေထာက္ပံ့ေပးမယ့္သူတေယာက္ မရွိေတာ့ဘူး။ က်န္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ အားကိုးရတဲ့ အမတေယာက္ ဆံုးရံႈးရျပီေပါ့။

အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ သီသီအေၾကာင္းကို စိတ္ထဲက ႏႈတ္လို႔မရျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ မဲေဆာက္မွာေနတာ ဆယ္စုႏွစ္ တ၀က္က်ဳိးလာေတာ့ ထိုင္းမွာေရာက္တဲ့ ျမန္မာေရ႔ႊေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဘ၀ဆံုးတာ၊ အၾကမ္းဖက္ခံရတာ၊ အႏိုင္က်င့္ခံရတာေတြကို မၾကားခ်င္အဆံုး ၾကားေနရတယ္။ ဒီကေလးမေလးလိုပဲ မိသားစုကို ကူညီေပးေနရျပီး ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဘ၀ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနတယ္။ တခ်ဳိ႔ဆို သူတို႔မိသားစုကို ကူညီေပးခ်င္လြန္းျပီး အလုပ္ရွာရင္းနဲ႔ ျပည့္တန္္ဆာအျဖစ္ ေရာင္းစားခံရတာ။ မိဘနဲ႔ အဆက္အသြယ္မရဘဲ ေလွာင္ပိတ္ထားခံရျပီး အလုပ္ေစခိုင္းခံရတာ။ အမ်ဳိးသမီးျဖစ္တဲ့အတြက္ အလုပ္ခြင္ေတြမွာ လံုျခံဳမႈမရွိတာ။ မိသားစုအတြက္ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးေတြ အဓမက်င့္ သတ္ျဖတ္ခံရေတြ ထိုင္းမွာအၿမဲျဖစ္ေနတယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္သားေတြက ထိုင္းနိုင္ငံမွာ တရားမ၀င္ ေရႊ႔ေျပာင္းေနထိုင္အလုပ္လုပ္ကိုင္သူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီလိုမတရားမႈေတြ ႀကံဳလာတဲ့အခါ တရားမွ်တဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒီလိုအျဖစ္ဆိုးေတြ ႀကံဳရတာက ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္အကိုင္ရွားပါး၊ လူသားတေယာက္ရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရႈံးေနတာနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ အကာအကြယ္ေပးမႈေတြ မရွိလို႔ပါ။ လြတ္လပ္ျပီး မလြတ္လပ္ေသးတဲ့ က်မတုိ့ျမန္မာျပည္ရဲ ့ ၆၁ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာပဲ က်မသိတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသူ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးတေယာက္ တိုင္းတပါးမွာ ေၾကြခ်ိန္မတန္ပဲ ေၾကြခဲ့ရတာ က်မအတြက္ေတာ့ ေမ့မရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေကဇီလင္း

ဇန္န၀ါရီ ၂၉၊ ၂၀၀၉

………..

သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ကဗ်ာ

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးကို အျမဲအမွတ္ရေနေစမယ့္ ကဗ်ာေလးမို႔ အမွတ္တရေလး တင္လိုက္ပါတယ္။ (ဒီကဗ်ာကို ကိုဆာန္ဇတ္ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ထားျပီးသားပါ။ ကဗ်ာေရးသူရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရယူျပီး ျပန္လည္ တင္ေပးတာပါ။)

ေနာက္ျပီး မမြန္းမံျဖစ္တာ ျကာေနျပီျဖစ္တဲ့ က်မဘေလာ့ဂ္ေလးကို (မ်က္စိရႈပ္စရာေတြမ်ားေနေပမယ္)့ လာျပီး အားေပးတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေက်းဇူးတင္လ်က္။

Miss You Guys

We all are here as a core

To reach all of our goals

To meet all of our aims

We all have to be trained

As life is not a bed of roses

We all had to be toasted

Most of the time we enjoy and bite

We can call the group that icfc five

As we gave our breathe and sweat

We struggled as much as we had

I believe we all are fine

As much as the way we try

The end of the day in 2005

Sitting GED in a fright

Even though we were fear

After exam, it all disappeared

Never never forget the days

The time we spent on icfc way

To honor and appreciate 24 of us

Lets us unite is a must

Composed by HC

သျကၤန္အမွတ္တရ

သျကၤန္မွာ ကေလးလူျကီးမေရြး ဒီလိုပါ၀င္ဆင္နဲၽႊျကတယ္ေလ။

မဲေဆာက္ျမိဳ႔တြင္းသျကၤန္

ဒီလိုအုန္းလက္မဏပ္ေလးက ရြာကို အမွတ္ရေစတယ္။

စင္ေပၚမွ ထုိင္းမေလးမ်ား

နိုင္ငံတကာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန့

မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ကို ႏိုင္ငံတကာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ အျဖစ္ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးမွာရွိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ႔ေတြက သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။ ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔ၾကီးကလည္း အသိအမွတ္ျပဳ ဂုဏ္ျပဳထားျပီး ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အားလပ္ရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ တိုင္းရင္းသား၊ ဘာသာစကား၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး မတူကြဲျပားမႈမ်ားႏွင့္ နယ္နိမိတ္မ်ားျဖင့္ ပိုင္းျခားထားေသာ္လည္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားက ထိုေန႕ကို က်င္းပရန္အတြက္ စုစည္းမိၾကပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ား တန္းတူညီမွ်ေရး၊ တရားမွ်တေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ တိုးတက္ေရးတို႔နဲ့ ပတ္သက္ျပီး ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးက အမ်ဳိးသမီးေရး လႈပ္ရွားသူေတြ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာ တိုက္ပြဲ၀င္ေနဆဲ ဒီခရီးဟာ ဆယ္စုနွစ္ ကိုးနွစ္နီးပါး ၾကာခဲပါ့ျပီ။

အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔သမိုင္းဟာ ၁၉၀၉ ခုႏွစ္ အေမရိကမွာ စတင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ မတ္လရဲ့ ေနာက္ဆံုးပတ္ကို သတ္မွတ္ျပီး က်င္းပခဲ့ၾကတယ္္။ ၁၉၁၁ မွာ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြက မတ္လအတြင္းမွာပဲ အလုပ္လုပ္ခြင့္ေပးဖို႕။ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဆိုင္ရာ သင္တန္းေတြေပးဖို႔နဲ႕ အလုပ္ခြင္အတြင္းမွာ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ အဆံုးသတ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ပထမကမၻာစစ္ျပိးစ ၁၉၁၃-၁၄ မွာမွ မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ကို ႏိုင္ငံတကာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရး၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ပါ၀င္လာႏိုင္ေစေရးတို႔အတြက္ ေတာင္းဆိုလႈပ္ရွားခဲ့ဲၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

အမ်ဳိးသမီးမ်ား ဒီလို နွစ္ေပါင္း ကိုးဆယ္နီးပါး ၾကာေအာင္ တန္းတူေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနေသာ္လည္း ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ အခ်ဳိ႔ႏိုင္ငံေတြမွာ၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ အခြင့္အေရးေတြ ဆက္လက္ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံမွာဆိုရင္ အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ ပါလီမန္အဆင့္ထိ ရာခိုင္ႏႈန္းသံုးပံုတပံု ပါရွိေနေပမယ့္လည္း တိုင္းျပည္ရဲ့ အျခားေဒသက အမ်ားစုအမ်ဳိးသမီးေတြကေတာ့ ပညာသင္ယူခြင့္၊ အလုပ္လုပ္ခြင့္နဲ့ တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ျငင္းပယ္ခံေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆိုရင္လည္း စစ္အုပ္စုရဲ့လက္ေအာက္မွာ အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ တန္းတူပညာသင္ယူခြင့္၊ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း လုံျခံဳမႈ။ ညီမွ်မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရပါ၀င္မႈေတြမွာ ျငင္းပယ္ထားခံေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ တိုင္းရင္းသူအမ်ဳိးသမီးေတြဟာလည္း အဓမၼျပဳက်င့္မႈေတြ ခံခဲ့ရ၊ ခံေနၾကရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ အမ်ဳိးသမီးမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရးရေရးအတြက္ကို က်မတို့ကိုယ္တိုင္နဲ့ အမ်ဳိးသားမ်ားကပါ နားလည္မႈနဲ့ ပါ၀င္တုိက္ပြဲ၀င္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုးကားခ်က္။ ကမၻာ့ကုလသမဂၢ ၀က္ဆိုဒ္၊ Al Jazeera (People & Power)

တြန္းလွည္း

တြန္းလွည္း

ေလာကႀကီးထဲ

ငါ … ရွင္သန္ရဲလာတာ

ႏွစ္ခါလည္သာသာ။

ငါ့အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ့ ဟုိ ့တဖက္မွာ

ငါ့လိုလူေတြ

ဘ၀ကံုလံု ျပည့္စံုေနတယ္။

ငါနဲ႔ရြယ္တူ ေကာင္မေလးက

ေရႊလင္ပန္းနဲ႔မ်ား အခ်င္းေဆးသလား။

ငါကေရာ . . .

ငါ

ေရာင္စံုေဘာလံုးကစားကြင္းလဲ

မေရာက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။

ရာေက်ာ္တန္ ရီမုကားလည္း

ငါမပိုင္ဘူး။

ဆံႏြယ္နီရဲ အလွကဲတဲ့

ဗိုလ္မ၀၀ရုပ္လည္း ငါ့မွာမရွိဘူး။

ညေနေနေအး ေလညင္းခံဖို႔

စီးတဲ့ တြန္းလွည္း ငါမသိဘူး။

ငါေရာက္ဖူးတာ

လမ္းတကာ။

ငါ့မွာရွိတာ၊

အဖာတရာ ဦးထုပ္တလံုး။

ငါသိတာက

အေဟာင္းစုတ္ေတြ စုပံုေနတဲ့

အေမ့ရဲ့ တြန္းလွည္း

ဒီလွည္းေလ

ေနထြက္ေန၀င္

တေနကုန္ခ်င္ မကုန္ခ်င္လည္း

ေနပူခံလို႔

ရီဆိုက္ကယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔

ငါေပ်ာ္ရတယ္။

ေကဇီလင္း

ဇန္န၀ါရီ ၂၇၊ ၂၀၀၉